Γράφει η Ραφαηλία Μπατζή, μέλος της Ε.Ο.Ν. Χαλκιδικής
4 Νοεμβρίου του Οσίου Ιωάννη Βατάτζη του Ελεήμονος. Όσιος Ιωάννης, ο Αυτοκράτορας ή μάλλον σωστότερα ο Βασιλιάς, ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς. Ο Βασιλιάς που συνδέθηκε με θρύλους, με ελπίδες και θαύματα, γεγονότα που ως και σήμερα πιστεύουμε και αναμένουμε.
Γεννήθηκε στο Διδυμότειχο το 1193 μ.Χ., ενώ λίγα χρόνια αργότερα το 1204 μ.Χ. οι Φράγκοι στο πλαίσιο των Σταυροφοριών, κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη και ως εκ τούτου η ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία χωρίστηκε σε βασίλεια: το λατινικό Βασίλειο της Κωνσταντινούπολης και το Βασίλειο της Μικράς Ασίας με έδρα τη Νίκαια, όπου το 1222 μ.Χ. ο Ιωάννης χρίστηκε Βασιλεύς των Ρωμαίων, σε ό,τι απέμεινε φυσικά από τις λεηλασίας και τις σκληρές επεκτατικές δραστηριότητες των Φράγκων.
Ως Βασιλιάς ο Ιωάννης ξεχώρισε ως στρατηγικός νους, ως διοικητής, αλλά και ως Χριστιανός, μιας και η πίστη, οι αρετές και η ηθική του είχαν πάντα πρωταρχικό και στηρικτικό ρόλο σε κάθε έργο του. Μέσα σε λίγα χρόνια λοιπόν κατάφερε να εξασφαλίσει τον έλεγχο, την διαχείριση ολόκληρης της Μικράς Ασίας. Κατέλαβε και την Αδριανούπολη, που ήταν ένα μεγάλο βήμα προς την ελευθερία της Κωνσταντινούπολης. Έτσι το 1254 μ.Χ. όπου και κοιμήθηκε, η Αυτοκρατορία της Νίκαιας είχε επανακτήσει σχεδόν όλα τα εδάφη της ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας προ της Σταυροφορίας. Έλειπε μόνο η ελευθερία της Κωνσταντινούπολης γεγονός που κατάφερε ο διάδοχός του Μιχαήλ ο όγδοος ο Παλαιολόγος το 1261. Όμως η σημαντικότατη αυτή πράξη αποδίδεται στον Ιωάννη Βατάτζη, διότι χάρη σε εκείνον, την διαχείριση και το στρατηγικό του πνεύμα προετοιμάστε το κατάλληλο έδαφος για το πάρσιμο της Κωνσταντινούπολης.
Ο Βασιλιάς Ιωάννης προσπάθησε να επαναφέρει και την εκκλησιαστική ενότητα με τους παπικούς, αλλά ήταν μάταιο. Όμως η ευσέβεια, το ήθος, η ποιότητα του χαρακτήρα του, τον έκανε να ξεχωρίσει ανάμεσα στους προκατόχους αλλά και τους διαδόχους του. Αποτέλεσε για τον λαό και την Αυτοκρατορία έναν πραγματικό πατέρα ως το τέλος της ζωής του.
Κοιμήθηκε εν Κυρίω στις 4 Νοεμβρίου 1254 μ.Χ.. 7 χρόνια αργότερα ανοίχτηκε ο τάφος του και προς έκπληξη όλων ήταν Άφθαρτος , μάλιστα ως λένε οι βιογράφοι τα ρούχα του ήταν σαν καινούργια, σα να είχαν μόλις ραπτεί.
Τα θαύματα του πάμπολλα. Πρώτο ως ένδειξη της Αγιότητος του, η γλυκιά ευωδία. Ακολούθησαν όμως και πολλές ιάσεις, όποιος ζητούσε σωματική, αλλά και ψυχική υγεία την έβρισκε αμέσως. Το σώμα του, δεν ήταν μόνο άφθαρτο ήταν και ζωντανό, τίποτα δεν απεδείκνυε θάνατο, όλα μαρτυρούσαν απλώς έναν ύπνο!
Όπως λένε οι βιογράφοι στην Μαγνησία της Μικράς Ασίας, όπου βρισκόταν το άφθαρτο σκήνωμα του, κατά την περίοδο των τουρκικών επιδρομών όταν βασίλευε ο Ανδρόνικος ο Παλαιολόγος, πολλοί έβλεπαν στα τείχη μια τεράστια λαμπάδα να περιφέρεται. Απορημένος, λοιπόν, ο Στρατηγός της περιοχής, έστειλε κάποιον κωφάλαλο νεαρό να παρατηρήσει τι συνέβαινε και όχι μόνο είδε, αλλά θεραπεύτηκε κιόλας και έτσι διηγήθηκε στους Χριστιανούς πως η λεγόμενη λαμπάδα ήταν ένας μεγαλοπρεπής άνδρας με βασιλικό παράστημα. Δεν ήξερε όμως ποιος ήταν, ώσπου είδε την μορφή του στο ιερό σκήνωμα του Βασιλέα Ιωάννη που από τότε δεν ήταν μόνο ο γλυκός και δίκαιος Βασιλιάς, αλλά ήταν και είναι ένας μεγάλος Άγιος. Το σκήνωμά του μεταφέρθηκε στην από χρόνια ελεύθερη Κωνσταντινούπολη με τιμές και δόξες και ως λέγεται μαζί του είχε και ένα ξίφος σε θηκάρι το οποίο, όπως λέει κατά άλλους ο θρύλος, κατά εμάς τα γεγονότα και η αλήθεια της πίστης μας, βγαίνει χιλιοστό το χιλιοστό μέχρι την ελευθερία της Κωνσταντινούπολης.
Εμείς όμως πιστεύουμε πως το σπαθί δεν βγαίνει, ΒΓΗΚΕ. Εμείς οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, οι Ρωμιοί πιστεύουμε πως ο Βασιλιάς μας, ο Μαρμαρωμένος ξύπνησε και μαζί του ξύπνησαν και οι Μαρμαρωμένες μας ελπίδες. Αυτές οι ελπίδες που 6 αιώνες τώρα μας παρηγορούν και μας συντροφεύουν σε κάθε ορατή και αόρατη μάχη. Για εμάς λοιπόν ο Άγιος Ιωάννης Βατάτζης δεν είναι απλώς ένας ακόμη μεγάλος Άγιος της πίστης μας, αλλά είναι και η ελπίδα μας, ο μυστικός φύλακας και προστάτης της Ρωμιοσύνης μας. Λίγοι τον έχουν δει, λίγοι τον πιστεύουμε, μα έρχεται η στιγμή που όλοι θα τον περιμένουμε ακόμα και εκείνοι που αγνοούν ή απιστούν το θαύμα τούτου. Το θαύμα που λέγεται Μαρμαρωμένος Βασιλιάς. Και που πολλοί μπερδεύονται και νομίζουν για μαρμαρωμένο Βασιλιά των Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, όμως ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς είναι ένας: ο Ιωάννης Βατάτζης. Για αυτόν έγραψε ο συνονόματος του Ιωάννης Μακρυγιάννης, για αυτόν μίλησαν Άγιοι Πατέρες, αυτόν περιμένουμε εμείς, γιατί είναι το δώρο μας από τον Θεό για τα χρόνια της σκλαβιάς, της υπομονής. Εξάλλου Ιωάννης στα εβραϊκά σημαίνει το δώρο του Θεού και αυτό τα φανερώνει όλα.
Αδέλφια να πιστεύουμε, αυτό είναι το μήνυμα και το πιο παράδοξο και το πιο “τρελό” και το πιο αδύνατο για τον Θεό είναι δυνατό και για εμάς είναι κομμάτι της πίστης, της Ορθοδοξίας και της φυλής μας.
Χρόνια πολλά Βασιλιά Ιωάννη, Βασιλιά μας! Και του Χρόνου στην Πόλη!
Η Ελλάδα Εσέ αναζητά, έλα ξανά γενναίε μας Βασιλιά για να αναστηθεί του Έλληνα η καρδιά και της Ελλάδος η ψυχή να πάρει ξανά ζωή! Βγήκε απ’ το θηκάρι το σπαθί. Έλα λοιπόν και μην αργείς.
Βασιλιά μου ζούμε χρισμένο ξανά να σε δούμε από τον Βασιλιά Χριστό μέσα στης Αγιά Σοφιάς τον Ιερό Ναό. Έλα και πάλι έλα σαν άστρο να λάμψεις και τον Χριστό και πάλι να δοξάσεις και το σκότος απ’ τις ψυχές μια για πάντα να πετάξεις.
ΥΓ. Μεγαλειότατε, τα παραπάνω στιχάκια και όλο το άρθρο αφιερωμένα στην δόξα και στην χάρη σας! Γιατί για μένα όπως για και άλλους πολλούς Έλληνες! Είστε εδώ! Ζωντανός και Έτοιμος!
